در این مدت تمام صحبت هایی که رد و بدل شد در مورد نوشته های اخیر وبلاگم بود که کلی سر وصدا کرده بود حتی یه سری از دوستان از شهرهای همجوار هم صداشون دراومده بود . از آقای رضا فهیمی گرفته که شدیداً به بوکانی بودنش تعصب داشت تا آقای هیوا دادخواه که یه جورایی صحبتهاش بوی تهدید میداد !

اما بعد از کلی بگو بخند از جاده ی روستای دوسینه که به نظر من یک جاده بسیار زیباست به روستای دوسینه با جنگل و باغهای پربار رسیدیم .

اغراق نیست اگر بگویم این منطقه دارای کلکسیونی اززیباترین کوهای دنیاست ، کوهایی که در دامنه ی آن باغهای و جنگل های زیبایی آنها را در آغوش کشیده است .

روستای دوسینه به سان عمده ی روستاهای کوهستانی کردستان دارای معماری منحصر به فردیست ، به گونه ای که پشت بام خانه ای حیاط خانه ی دیگری است و در میان این کوچه های دلباز درختانی کهنسال دیده می شود که به زیبایی این گونه روستا ها جلوه ای دیگر بخشیده است .

دیگر ماشین به حیات وحش و دامنه های بکر کوهستان ها راهی ندارد و باید مسیر را در کنار رودی خروشان که تا انتهای مسیر صدای خروششان در میان انبوهی از برف نوایی خوش آفریده است و در فصل های دیگر به همراه شیطنت های سنجاب ها و آواز خوانی پرندگان تجلی زندگی بی آلایش مردمانی ساده زی و مهربان را نمود می دهد با پای پیاده ادامه داد .

هر بار که به اینجا قدم می گذاری رنگ و بوی نو دارد و گویی هیچگاه به اینجا نیامده ای . هر بار از زندگی بیش از پیش لذت می بری که سرزمین روئیاها اینجاست !

کوه زاغه خود نمایی میکند و در دور دست سپید و مغرور آرمیده است ؛ تنها چند ساعت دیگر در آغوش این کوه می توانیم دمی بیاسائیم و بار دیگر سرود عشق را سردهیم .

تصمیم گرفتیم که از مسیر های نرمال این کوه ؛ صعود نکنیم و کوههای سر به فلک کشیده ای که در مقابلمان خود نمایی میکنند ما را به دامان خود دعوت کردند . کوهی ستبر و سخت ، سخت اما مهربان . رشته کوهی که شاید صعوش در این فصل غیر ممکن می نمود .

 پیروز شدن بر این کوه که شیب بسیار تندی داشت کار آسانی نبود و نیاز به برف کوبی نسبتا انرژی بری داشت . اما چاره ای نبود باید می رفتیم و مبارزه می کردیم ، آرام با گامهایی استوار به طرف قله قدم برداشتیم ، مسیر بسیار طولانی و خطر ناک بود و هر لحضه با کوچکترین اشتباه و یا در هم شکستن سکوت دیواری از برف بر سرمان فرو می ریخت از لابلای سنگهایی که سر بیرون آورده بودند حرکت کردیم شیب در این لحضه به بیش از 70 درجه می رسید و برفی به بیش از 1.5 متر .

بعد از گذر از این شیب تند خود را به روی یال رسانیدم . از این به بعد نیاز به حمایت کردن یکدیگر داشتیم و تصمیم گرفتیم که باقی مسیر را به صورت کرده صعود نماییم . اکنون در قسمتی قرار داشتیم که ساختاری قیفی داشت و مستعد بهمن بود ، این قسمت شیبی در حدود 75 درجه داشت و نیازمند دقت فراوانی بود . یکی از همنوردان به عنوان سر قدم برای بستن کارگاهی مطمئن این قسمت خطرناک را تراورس کرد و پس از عبور موفق از این قیف اقدام به بستن کارگاه نمودند  و یک به یک تیم 6 نفره ی ما از این مسیر گذشتند اما این ابتدای راه بود و در قسمت بعدی کوه نقابهایی قرار داشت که ما ناچار بودیم به آنها اعتماد نمائیم و برای عبور از این نقاب ها که گاهی یک اتاق بزرگ را تشکیل داده بودند و در بلندای صخره هایی که سخت می شد به آنها اعتماد کرد باید نهایت دقت و احتیاط را انجام می دادیم . ما در بلندایی به بیش از 50 متر قرا داشتیم و کوچکترین لغزش و یا سر خوردن منجر حادثه ای ناگوار میشد . پس از حمایت کردن یکی از بچه ها برای عبور از این صخره ها توانستیم کارگاهی دیگر را در میان توده های عضیمی که روبرویمان قرار داشت ببندیم و با صرف وقت و انرژی زیاد  از لابلای این شکافها و در کنار نقاب ها مسیری را که مطمئن به نظر می رسید باز نمودیم پس از عبور؛ مجدداً قسمتی دیگر که شیبی در حدود 70 درجه داشت پیش رویمان بود مسیر سخت و رعب آور که به ناچار در زیر انبوهی از برف که به صورت نقاب در آمده بود عبور کردیم این مسیر را به صورت انفرادی با حمایتی که توسط تبر یخ انجام می شد و در سکوتی مرگبار عبور نمودیم . مه سراسر کوه را فرا گرفت حتی دیدن چند متر آن طرف تر مقدور نبود شرایط برای افرادی که در انتها ، مسیر را طی کردن بسیار مشکل شد .

پس از اینکه این مسیر را علیرغم این خطرات به سلامت عبور کردیم تنها جمله ای که به ذهنم آمد این بود که  "اینبار هم جستی ملخک" !!!!!

شرایطی که مه و باد شیدی برایمان به وجود آورده بود ما را ناچار کرد که حدود نیم ساعت تا روشن شدن مسیر در این نقطه توقف نماییم . مسیر بعد از نیم ساعت برای ادامه ی راه مناسب تر شد دیگر نیازی به احتیاط چندانی نبود ، مسیر را در روی خط الراسی که به نظر خیلی ساده می رسید ادامه دادیم و در مورد شرایطی که در این صعود پیش آمده بود و به واقع دور از انتظار بود  صحبت نمودیم اما احساس رضایت در چهره ی تک تک اعضا به راحتی قابل تشخیص بود . قله ی کوه درمیان مه گاهی خود نمایی میکرد ولی پس از نزدیک شدن به آن متوجه شدیم که ما تشخیصمان اشتباه بود و پس از عبور از آن به گرده ای رسیدیم که بسیار به گرده ی ابتدای قله شبیه بود اما انگار نمی خواست به راحتی به هرکسی اجازه صعود بدهد ولی ما مصمم تر بودیم و یکی پس از دیگری در میان باد بسیار شدیدی که شروع به وزیدن گرفته بود مسیر را ادامه دادیم تمام لباسهایمان یخ زده بود مه بود باد و سرما و زمستان

اما ما نیز دلی پولادین و گامهایی استوار داشتیم و برای رسیدن به این قله ی سخت ، تلاشی جانانه کرده بودیم . مدت ها بود که چنین برنامه ای سنگین را انجام نداده بودم و تمام همنوردان از پیروزی بر این قله هایی که یکی پس از دیگری پشت سر نهادیم رضایتی وصف ناشدنی داشتند . اینجا قله است قله ای که در شمال و جنوبش دیواره ای مخوف و شیبی بیش از 80 درجه داشت و کوهی از برف  که وحشت را همواره در دلها زنده نگه داشته بود اینجا یکی از بلند ترین قله های این منطقه است .

در مسیری که باید فرود می کردیم صخره های خطرناک وجود داشت و سنگهایی که هر لحضه احتمال وقوع حادثه ای می داد اما به سلامت به دره ای که صدای خروش آب در زیر انبوهی از برف به وضوح شنیده می شد و گاهی خودی نشان می داد و به زیر برف می لغزید رسیدیم .

با نگاه کردن به مسیری که پیموده بودیم این حقیقت در ذهن نمود پیدا می کرد که مسیر در یک روز ابداً صعود نمی شود اما این کار را در این برفهای فراوان به انجام رسید آری تمامی قللی که پیدا بود امروز زیر پا گذاشتیم و تما خطراتش را به جان خریدیم تا بار دیگر ثابت نماییم که ما کوه را دوست داریم و می ستاییم .

پس از باز گشت به روستا و نیم نگاهی به هیاهویی که برای عروسی به پا بود خرسند و شادمان باز گشتیم .

در آخر تنها جمله ای که می توان بگویم این بود که "زندگی اینجاست تو کجایی؟"

اعضای تیم :

آقای حسین صدقی

آقای آزاد صالحی

آقای هیوا دادخواه

آقای رضا فهیمی

آقای آرمان بابائیان

و خودم

عکسها به زودی ...

امروز با اینکه یه مقدار دیر آماده شدیم اما روز خوبی بود . به همراه آقایان مسعود شریفی ، آزاد خادم و هادی کریمیان به طرف گردنه خان در جاده سقز – بانه به راه افتادیم و پس از تونل در جاده ی فرعی که به ارتفاعات این منطقه راه پیدا میکند رفتیم .

هوای بر خلاف انتظار من برفی بود در صورتی که 2 کیلومتر آن طرف تر هوا صاف و آفتابی بود شاید خیلی جالب باشه که فقط اون نقطه همیشه برفی ست و یک جای بسیار مناسب برای اسکی کردن و احداث پیست اسکی .

به هر حال پس از پارک کردن ماشین ها  لباسهامون رو عوض کردیم و آماده فرود شدیم . در کل روز خوبی بود لحضه های کمدی و خاطره انگیزی هم رخ داد که حوصله ای برای بازگو کردن نیست !

در این طبیعت وحشی و صخره ها و سنگ هایی که در انتهای مسیر سر بیرون آورده بودند منجر به حادثه ی کوچکی شد که باعث مصدومیت من شد و زانویم یه مقدار آسیب دید . الان هم زانو هام در د میکنه اما فکر نمیکنم این درد دوامی داشته باشه .

اما نگرانی من از صعود این هفته هستش که امیدوارم بتونم برسم البته 95 درصد می رسم و میتونم به صعود کوه شاهو بلند ترین قله ی استان کرمانشاه برم و از دیدن مناظر زیبای هورامان تخت لذت کافی را ببرم .

برای اطلاع شما این مطلب را که در مورد هورامان کردستان هستش براتون میزارم ...

                  اورامانات                                     

           پایتخت رویا و بیداری            

در انتهای جاده آسفالته به جایی می رسی که پشت بام خانه ای،حیاط خانه ای دیگر است.اینجا "اورامان تخت" است.روستایی با قدمت چند صد ساله با فرهنگ و آدابی که یادگار دوران زرتشت است.سرزمین ایرانیان اصیل،مهمان نواز و مهربان.مردمی که بکر می زیند و عشیره ای. کوچ هنوز به سبک طبیعت در میان این مردم معنای خود را حفظ کرده؛ از پای کوه به دامنه و ارتفاعات بلندتر و برعکس.

گونه های متعدد جانوری در این منطقه مشاهده می شود و زیباترین آن سنجاب ایرانی است که در سکوت متین جنگل، با شیطنت هایش، شور کودکی را یادآور می شود.غار"قوری قلعه" در اورامان، شکل و ساختار دگرگون دارد و اغراق نیست اگر بگوییم: یکی از زیباترین غارهای جهان است.اورامان خاستگاه قومی است که هنوز به پوشش کردی  خود مقیدند.مردمان اصیل، نجیب و استوار که در مرز ایران از شرق با کرمانشاه،از غرب با عراق ، از شمال با کردستان همسایه اند و به ایرانی بودن خود می بالند. در اطراف اورامان کوه خضر، که به روایتی محل سکونت خضر پیامبر(ع) بوده است، دریچه های اندیشه را درباره این پیامبر بزرگ به تکاپو وا می دارد.

وقتی خسته از راه طولانی و شادمان از این همه زیبایی به شهر باز می گردی، با غذاهای محلی چون " خورش خلال بادام " یا انواع کباب های محلی، انرژی دوباره می گیری و از خفتن غافل می شوی که اینجا سرزمین بیداران سبز است.

اورامانت را " هزار ماسوله " نیز می نامند.این محل اصالت خود را حفظ کرده و در کنار طبیعت زیبای آن، مدنیت و شهر نشینی منطقه، زیبایی خاصی به هزار ماسوله داده است.

معنی اورامان یا" هورامان" از دو بخش اهورا و مان به معنی خانه، جایگاه و سرزمین تشکیل شده است. پس اورامان یعنی " سرزمین اهورایی هور " البته معنای دیگری هم دارد.

" اورامان لهون " بخش دیگر اورامان را تسکیل می دهد که از طریق مشرق و جنوب شرقی به سنندج کامیاران و از  شمال به اورامان تخت و مریوان و از طرف غرب به خاک عراق متصل است.

کوه زیبای " شاهو " که سراسر اورامان لهون را زیر چتر خود گرفته در سقط الراس کوه شاهو روستای تاریخی " تنگی ور " و پلنگان یا پالنگان قرار گرفته است که در گذشته حاکم نشین چند قوم کرد بوده و خاطرات تلخ و شیرین فراوانی را در سینه دارد. " قلعه پلنگان " در دهستان ژاور وود واقع شده که در قرون ششم هجری به وسیله حاکم اردلان برای مرکز حکومت ساخته که کتیبه سنگی بزرگ آن بر جای مانده است.

  این کتیبه در جبهه شرقی منطقه اورامانت واقع است که در سال 1347 دکتر " علی اکبر سرافراز" در پژوهشی که در مورد آن انجام داد، کتیبه را متعلق به اواخر هزاره دوم پیش از میلاد ارزیابی کرد. پس از دکتر سرافراز، کار پژوهشی خاصی بر این کتیبه صورت نگرفت تا سرانجام " گرانت فریو " انگلیسی موفق به قرائت آن شد. به گفته رئیس اداره میراث فرهنگی و گردشگری استان کردستان، این کتیبه 47 سطر دارد و به خط میخی و زبان آشوری نوشته شده است.

 سارگون در کتیبه از سرزمین پارسواش، ماد، مانا، مصر و تمام سرزمین هایی که تصرف کرده بود نام می برد. مردم اورامان اوایل بهمن ماه هر سال در روستا جنب و جوش خاصی دارند که نشان از نزدیک شدن زمان مراسمی دارد که صدها سال است مردم منطقه با اعتقاد و حساسیت بسیار سعی در برگزاری آن می کنند. به گفته اهالی روستا 950 سال پیش، پیری صاحب کرامات در این روستا می زیسته که از مقربین حضرت حق بوده و از زمان حیات وی تا بحال هر سال مردم روستا سالگرد ازدواج وی را که آخرین پنجشنبه پیش از پانزدهم بهمن ماه است دقیقاً به همان گونه که اولین بار برگزار سده، جشن می گیرند. چهارشنبه پس از نماز صبح در آن زمان که کودکان روستا در کوچه های بسیار باریک و برف گرفته ده با فریاد " کلاروچنه " به در منازل رفته، سهم خود را از گردو، بیسکویت، و غیره طلب می کنند، مردان آبادی در حال آماده کردن حیواناتی هستند که در طول سال خانواده ها به دلایل خاص نذر کرده اند تا در مراسم قربانی کنند.

در مراسم پیر شالیا وظایف تقسیم بندی شده است و هر خانواده ای برای مثال مسئول نگهداری از احشام نذری و ذبح آنها، خانواده ای مسئول پخت و پز آش نذری و... است.

در خلال انجام مراحل مختلف مراسم که از چهارشنبه تا پنجشنبه به طول می انجامد، در خانه پیر به روی مردم باز است . بعد از پایان مراسم ذکر همگی به مسجد روستا می روند و نماز مغرب را به جماعت می خوانند.

در خانه پیر، درخت اقاقی بزرگی است که در کنار دیوارهای آن سکوهایی برای نشستن ساخته اند و بر ستون های چوبی اتاق نیز تیرهای چوبی موازی تکیه داده شده تا مردم بر آن بنشینند. 

در خانه پیر هر خانواده جای مخصوص خود را دارد و با وجود افزایش جمعیت در این صد سال مساحت خانه هنوز مردم را جا می دهد.هر شخص فقط می تواند در همان جایی بنشیند که 950 سال پیش اجدادش نشسته بودند.

خانه های این روستا با سنگ و اغلب به صورت خشکه و پلکانی ساخته شده است. مردم منطقه معتقدند اورامانت تخت، زمانی شهری بزرگ بوده و مر کزیتی خاص داشته به همین دلیل از آن به عنوان تخت یا مرکز ( حکومت ) ناحیه ای اورامان یاد کرده اند. به غیر از وضعیت خاص روستا از نظر معماری، موقعیت چشمه های پر آب، مراسم خاص و آداب و رسوم، وجود مقبره و مسجد پیر شالیا و به ویژه جمعیت و تعداد سکنه قابل توجه آن نشانگر اهمیت منطقه از زمان ساسانی ست.

از تولیدات هنرهای سنتی مثل گلیم،سجاده،نمد،سبد، گیوه یا كلاش ، به عنوان سوغات این محل می توان نام برد.

 عکس زیر نمایی از طبیعت کوه شاهو است .

خیلی وقت بود به ترغه نرفته بودم . دقیقاً یه سال پیش بود ، آخرین جمعه سال . چند روز پیش که با همنوردان تصمیم به صعود به ترغه رو گرفتیم خواستیم که با یک تیر چند نشان رو بزنیم . اول اینکه ترغه رو بریم دوم برای خرید به مهاباد بریم و سوم هم وقتی برگشتیم بریم به کوه برده زرد و یک بار دیگر یادی از مقبل هنرپژوه بکنیم و یادش را در کنار آرامگاهش گرامی بداریم .

روز جمعه ساعت 6 صبح بود و تک و تنها کنار خیابان منتظر شدم و انتظار آمدن آقای فهیمی را داشتم چون خونه ی ایشون هم همون اطراف بود ، اما نیومد و پس از چند دقیقه نور چراغهای ماشین به چشمم خورد و کنار من پارک کرد . با یه نیم نگاه به مسافرانش متوجه شدم که تقریباً همه اومدن . آقای صدقی ، صالحی ، فهیمی ، بابائیان و امیر .

منهم سوار شدم و به راه افتادیم کمک های ماشین رو تازه تعمیر کرده بودند اما خیلی جالب بود که فقط دنبال چاله و چوله میگشتن که ماشین رو از اونجا عبور بدن به هر حال با تمام این تکان تکان ها به بوکان رسیدیم . میانه راه سر کیلومتر شمار و مقایسه اش با سرعتی که جی پی اس نشون میداد کلی بحث شد که نهایتاً رای به صحیح بودن جی پی اس دادیم . از جاده ی برهان به طرف مهاباد حرکت کردیم و میانه راه نرسیده به غار توریستی سهولان از جاده ی فرعی آسفالتی که از روستای عزیزکند میگذشت حرکت کردیم و پس از عزیز کند به روستای سیدآباد رسیدیم .

اکنون جاده خاکی و ناهموار بود و به هر شکلی که بود در انتهای جاده ماشین را پارک کردیم ، مه تمام کوه را فرا گرفته بود و فقط قله تا حدودی صاف تر بود که 4 نفر را به زحمت تشخیص دادیم که نزدیکهای قله ی صخره ایش آرام حرکت می کردند . مسیر ما طولانی ترین مسیر بود اما می تونم بگم لذت بخشترین هم بود . کوله هایمان را بدوش کشیدیم و آرام حرکت کردیم لحضه به لحضه ی کوه برایم آشنا بود و با سنگ به سنگش آشنا بودم و آنها را بعد از یک سال شناختم ، شاید سنگ ها هم من را میشناختند و من را به یاد داشتند !

برف کل سطح زمین را سفید پوش کرد و گاه گاهی سوزی می آمد و میگفت که آگاه باش هنوز هم زمستان است .

سعی کردیم به روی خط الراس برویم و در انتهای خط راس به قسمت گرده ای اول مسیر رسیدیم سنگ ها خیلی لغزنده بود و برف نیز قسمتی از آن را پوشانده بود و پس از نیم ساعت از آن به پای صخره ها رسیدیم و از دور پناهگاه ترغه با دودی که از دود کش آن برخاسته بود خودنمایی میکرد و ما نیز به طرف جانپناه حرکت کردیم و زیاد طول نکشید به جانپناه رسیدیم عده ای در پناهگاه بودند اما رغبتی برای داخل رفتن نداشتیم و تصمیم گرفتیم که تا قله توقف نکنیم .

بعد از جانپناه راهی تا قله نمانده بود در میان شکافهایی که در مسیر وجود داشت و نیاز به دست به سنگ شدن داشت مسیر خود را ادامه دادیم و به زیر قله رسیدیم .

طبق معمول به خط معروف تعارف رسیدیم . کسی حاضر نبود نفر اول به قله برود و بعد از تعارفات همگی به قله رسیدیم . هوا صاف شده بود دیگر خبری از مه و برف نبود و ما نیز به همین خاطر صبحانه را در قله  خوردیم و سورپرایز های همنوردانم به تنقلاتی که آورده بودند نیز جای بسی تعجب بود . تخمه یکی از این سورپرایز های عجیب و غریب بود که در این هوای زمستانی شکستن تخمه چقدر می تواند لذت بخش باشد!!!!!!!! و با دستکش تخمه خوردن چه قدر سخت .

تخمه هم به این لیست تنقلات عجیب برای همنوردان ریش دار اضافه شد .(اشاره به کتاب قصه های کوتاه برای بچه های ریشدار نوشته ی جمالزاده )

سپس از مسیری متفاوت تصمیم به فرود گرفتیم و از این منطقه ی زیبا و مسیری زیباتر بیش از پیش لذت بردیم .

بعد از آن به چشمه ای که در پای کوه قرار داشت رسیدیم و گلویی تازه کردیم و با نگاهی به پشت سر و لبخندی بر لب از مهمان نوازی این کوه زیبا تقدیر کردیم .

به راه خود ادامه دادیم و به مهاباد رفتیم پس از خرید های نصفه و نیمه و ماجارهایی کم و بیش جالب توجه تصمیم گرفتیم به بوکان برگردیم و به آرامگاه جوانترین فاتح لوتسه بریم و یادی دیگر از این قهرمان جوان بکنیم .

دامنه های برده زرد بوکان غمگین تر از همیشه بود و خاطرات مقبل نیز بر این غم می افزود اما به هر حال واقعیتی بود تلخ اما واقعی .

به کنار آرامگاهش رسیدیم و یاد روزی که این قسمت از خاک برده زرد برای همیشه به مقبل سپردند زخمی بود که هیچگاه بهبود نخواهد یافت و چه سخت بود نظاره کردن مقبل زمانی که برای همیشه با همگان در این نقطه وداع کرد و رفت .

حدود نیم ساعت سکوت مطلق ، نیم ساعتی که تمام لحضات  صعود های لوتسه ، اسپانتیک ، برودپیک ، گاشربروم و ... را در ذهن مرور کردیم .

دریغ از یک کلمه یک آوا و یک حرف ... و فقط سکوت و سکوت . در لحضه ی خداحافظی این جمله را آرام به او گفتم ؛ مقبل فراموشت نخواهیم کرد و یادت همواره جاویدان خواهد بود ...

توضیحات :( ترغه در شهرستان بوکان واقع است ولی چون بوکان مستعمره سقز بوده ما ترغه را نیز جزء سقز به حساب می آوریم )

دوشنبه تعطیل بود منهم روز یک شنبه با چند تا تماس تلفنی قرار صعود رو گذاشتیم و قرار بر این شد که امشب رو به کوه برده سور بریم و شب رو دور هم باشیم . قرار شد منو آقا غلام قبل از بچه ها بریم و اونها هم بعداظهر بیان . ما ساعت 2 قرار گذاشتیم و روزبه با ماشین تویوتاش ما رو از جاده روستای ملقرنی رساند اما یه جاده فرعی بود که مسیر یه معدن قدیمی بود و با ماشین از اون جاده باریک صعود کردیم و به زیر غار رسیدیم و فقط 10 دقیقه تا محل کمپ فاصله بود . کوله هامونو گذاشتیم و به طرف روستای ملقرنی رفتیم که هیزم برای شب بیاریم . به یک باغ رفتیم و هیزم های زیادی اونجا وجود داشت منهم به پیشنهاد آغلام چنتا تنه ی بزرگ رو رو دوشم گذاشتم و آغلام هم چند تا چوب بستنی دستش گرفت و یه بطری آب و راه افتادیم تا رسیدیم به قله پدرم در اومد ، شانه هام داشت از درد میترکید . به هر حال بعد از 1 ساعت کوه پیمایی خسته کننده البته شاید برای من به قله رسیدیم و همین لحضه ایرج خان هم اومدن و یکمی از اینهمه هیزمی که من آورده بودم تعجب کرد !!!

البته هیزم های آغلام هم جای تعجب داشت !!!!!!!

خوب حالا باید میگشتیم یه جای چادر مناسب پیدا میکردیم اما چون اونجا شیب تندی داشت مجبور به کندن سنگ ها و تخت کردن اون قسمت شدیم . بلاخره بعد زحمت خیلی زیادی و زیر سازی کردن برای چادر یه جای درست حسابی برای دو چادر ساختیم و رفتیم داخل غار نشستیم و منتظر بقیه شدیم . آقای توفانی هم از دور پیدا شد و بعد از نیم ساعت به ما رسید و بعد از ایشون امیر هم رسید . هوا تاریک تاریک شده بود بعضی از بچه ها که قول داده بودند هنوز نیومده بودند که تو اون تاریکی دو نفر رو دیدیم و منتظر شدیم که بیان ولی پیداشون نشد گفتم شاید ما رو نتونن پیدا کنن از غار اومدم بیرون و به طرف قله به راه افتادم یه نفر رو دیدم وقتی سلام کردم دیدم یه خانم بود ولی صداشو شناختم همسر آقای شکری بود . بعد ایشون گفت که الان آقای شکری هم میان و قله رو بزنیم میایم پیشتون منهم برگشتم به غار و بعد از چند لحضه آقای کریمی هم اومدن . مدتی بود که شب مانی نداشتم و بعد از 2 ماه دوری از شب مانی امشب یکی از بهترین شبهای زندگیم بود .

از همون سر شب خوندن ترانه های زیبا توسط همنوردانم که همگی خوش صدا بودن خبر از شبی زیبا میداد . هوا فوقالعاده بود و بعد از خوردن تنقلات بیش از حد دیگه نمی تونستیم شام زیادی بخوریم و بعد از شام تا دیر وقت آواز خوندن همنوردان تداعی خاطراتی شیرین را برای من میکرد .

اما دیگه کم کم بعد از ساعت دوازده خمیازه های آغلام نشون میداد که دیگه باید بریم لالا کنیم . منهم یه کمی خوابم میومد اما پیشنهاد آقای کریمی در مورد صعود به قله را علیرغم میل باتنی و اجباراً قبول کردم و به همراه امیر و آقای کریمی رفتیم به طرف قله . 20 دقیقه ای رو قله بودیم و بعد از تعریف کردن چند تا جوک بسیار زیبا با لبخندی بر لب به محل کمپ رسیدیم من mp4 رو روشن کردم و رفتم داخل چادر به همراه آقای کریمی .

چون من عاشق موسیقی سنتی هستم واقعاً نمی شد تو اون لحضه موسیقی گوش نکنم و بخوابم ؛ ساعت حدوداً 2:30 بود که آقای کریمی وقتی دید من خواب نیستم گفت میشنوی ؟ منم   خاموشش کردم وگفتم چیرو ؟ گفت صدای خرپف رو !!!

وای خدای من تازه یادم افتاد ....

فروردین امسال بود رفتیم به " نه که روز " و شب رو اونجا موندیم از ترس گرگ که صداش توی کوه پیچیده بود کسی خوابش نگرفته بود یه سری از بچه ها می گفتن صدای خرسه بعضی ها هم میگفتن صدای گرازه ... ولی صدای وحشتناکی بود با هزار ترس و وحشت یه سرکی کشیدیم دیدیم آقای توفانیه داره خروپف میکنه ... باور کنید اونشب از ترس گرگ و گراز و خرس خوابم نبرد ...

بعد از این یاد آوری شیرین زدم زیر خنده میتونم بگم حداقل 1 ساعت نتونستم از قهقه زدنم جلوگیری کنم آقای کریمی عصبانی شده بود از دستم از بس میخندیدم منم سعی کردم بی صدا بخندم اما نشد ... وقتی چهره ی امیر رو تجسم میکردم که کنار آقای توفانی الان چی میکشه از خنده داشتم منفجر میشدم . میخواستم ذهنمو منحرف کنم اما چهره ی امیر مدام جلوی چشمام میومد و میخندیدم .

صبح شد و صدای آواز خوندن آغلام نگذاشت کسی بخوابه منم خودمو زدم به خواب که کسی بیدارم نکنه اما به زور بیدارم کردن و چادرمون رو جمع کردیم که بتونم زود به .شهر برگردم و به برنامه ی اسکی با بچه های هیئت اسکی برسم . چون روز قبلش آقیا شریفی تماس گرفت که همراهشون برم اما آغلام گفت من و رامیار با هم اومدیم و فعلاً بر نمی گردیم تا بعد از ناهار .

خوب حتماً یه چیزی می دونست که میگفت گفتم چشم ما که گردنمون از مو نازک تره تا بعد از ناهار هم اونجا موندیم و آغلام رفت تو چادر که بخوابه منهم رفتم قله و حدود 1 ساعت تنها رو قله نشستم و فقط همون ترانه ای که دیشب گوش میدادم رو گوش دادم . فقط همون . یه ترانه کردی بسیار زیبا با صدای آقای محمدیان هنرمند خوش صدای کرمانشاهی ( اگه اشتباه نکرده باشم )

 اینم همون آهنگه که من کلی باهاش حال کردم .

بعد از 5 دقیقه آقای فهیمی اومدن سر قرار و چند دقیقه بعد آقای بابائیان هم به ما پیوستن . بعد از احوالپرسی چشم به راه همنوردان دیگر بودیم که آقای صدقی هم رسیدن و همین لحضه آقای دادخواه هم پیداشون شد اما ، اما...

اون کسی که باید قبل از همه میومد بعد از 10 دقیقه رسید جالب توجه اینکه ماشین هم داشت و خونشون با پای پیاده فقط 1 دقیقه فاصله داشت ( این جمله رو به اصرا دوستان نوشتم ابتکار خودم نبود ) بلاخره آقای صالحی هم رسید . سوار ماشین شدیم و به راه افتادیم توی مسیر درست جایی که صحبت تغییر برنامه گل کرد تسمه پروانه ماشین هم پاره شد . بعد از درست کردن و تعویض تسمه تصمیم به اجرای برنامه قبلی گرفته شد به روستای تموغه در حد فاصل شهرستان سقز – بانه رسیدیم .

 از جاده ی خاکی بسیار کم عرضی مسیرمان را ادامه دادیم و در انتهای مسیر توقف کردیم و کوله ها یمان را به دوش کشیدیم و لبخند بر لب ، با گامهای آرام و موزون در مسیر مالروی که به سختی قابل تشخیص بود به راه افتادیم اولین مقصد ما قله ی کوهی باستانی بود به نام قلعه ی هفتگانه . این قلعه یکی از جاذبه های توریستی این سرزمین زر و گل است که غارتگاران فرهنگ این مردم کمر به ویران کردن این میراث ارزشمند بسته اند ، بنایی با معماری باستانی ایرانی در سه طبقه بر فراز قله که اکنون ویرانه ای بیش نیست و دریغ که در فهرست آثار باستانی شهرستان سقز هم نیست و تا بحال به غیر از غارتگران هیچکس ارزشی برایش قائل نشده است و میراث فرهنگی حتی از وجود آن بی خبر است . این است حکایت فرهنگ ایرانی و سرزمین باستانی کردستان سرزمینی که از بیستون تا کرفتو ... نماد ایرانی بودن و ایرانی زیستن است و چه بی خیالند مسئولان بی فرهنگ میراث فرهنگی .

بعد از بسی تاسف از حفاری های بیش از اندازه  به راهمان ادامه میدهیم ، اما با گامهای خسته ، خسته از نامردمی ها .

مسیر پیش رو مسیری بسیار طولانی  با بافتی صخره ای اما در دل طبیعتی جذاب است. ساعت حدود 7:30 می باشد باید به روی خط الراس برویم و خود را به قلعه ای دیگر با نام قلعه ی اشرفی برسانیم . قله ای زیبا ، زیبا تر از همیشه ،  مسیری نو ، حداقل برای من صعودی لذت بخش . بعد از فرود از قله ی هفتگانه و فراز نشیب های متعدد به ابتدای یالی که باید از آنجا صعود را انجام دهیم می رسیم . مثل همیشه با نوای موسیقی زیبایی که در تمام مسیر آرامش را در هوا می پراکند و برگهای روی زمین را به همراه نسیمی خنک به رقص و پایکوبان وا میدارد حرکت را ادامه می دهیم ، مصمم تر از همیشه .

در طول مسیر از برنامه هایی که در کشور برگزار میشود و برنامه های همنوردان در دور نزدیک که در آنهنگام  فرسخ ها دور افتاده اند صحبت میکنیم و دوستانی که خاطراتی شیرین را در ذهنمان برای همیشه جاودانه ساخته اند . آشنایانی که امروز با اینکه در کنارمان نیستند اما خاطراتشان همواره در یاد ها باقی مانده است ... عبدالله راشدی ، محمد اوراز ، مقبل هنرپژوه 

اینک بروی خط الراس قرار داریم سوز سرما و باد های شدید مقداری آزارمان میدهد اما ما همچنان استوار گام بر میداریم و به قله ای که در دور دست خودنمایی میکند مینگریم که ای یار آشنا بازهم برگشتیم و می خواهیم اینبار پیمانمان را محکمتر از همیشه ببندیم . ساعت حدوداً 9 است و ما 1 ساعت دیگر به قله رسیده ایم . می اندیشیم و پیش می رویم ، می نگریم ؛ می خندیم ؛ زندگی را حس میکنیم ، گویی به آسمان رسیده ایم ، سرشار از شوق و سرشار از امید .

اکنون ما در یک قدیمی قله هستیم اما انگیزه ای برای این چند قدم نداریم ...

باز هم حفاری های بی شمار بازهم غارتگری باز هم نامردمی ، چه بر سر این مردم آمده ؟ چه بر سر این ارثیه فرهنگی آمده است ؟ شاید فرهنگمان در موزه ای باشد در انگلستان و یا پاریس ؟ چه کسی میداند کجاست تاریخ مان ؟

در هوایی سرد و سوزی سرد تر و دلهای سرد و مایوس صبحانه را در قله ی قلعه اشرفی میخوریم و باز میگردیم در این طبیعت زیبا و دره ای زیبا تر آرام فرود می نماییم و لذت می بریم .  ساعت 12 است ما به نقطه اول رسیدیم با نگاهی به پشت سرمان خستگی از تنمان بیرون می رود . مسیری که طولانی به نظر می رسید را چه باشکوه پیمودیم . سپس به راه افتادیم و زمانی که آخرین نماهای کوه را می دیدیم عهد کردیم که خیلی زود بازخواهیم گشت ...

کوه سنگ سیاه در 30 کیلومتری جنوب شهرستان سقز واقع است و ارتفاع آن حدود 2600 متر می باشد .. این کوه بسیار زیبا دارای جذابیت های فراوانی در چهار فصل برای کوهنوردان است . از ویژگی های منحصر به فرد این کوه در منطقه می توان به بافت سنگی و مسیر های صعب العبور اشاره کرد . سنگ سیاه داری دو قله تقریباً هم ارتفاع است و قله ای که  در قسمت جنوبی قرار دارد قله ی اصلی محسوب می شود اما در فصل های برفگیر و سرما دست یافتن به قله برای کوهنوردانی که از امکانات فنی استفاده نمی کنند تقریباً غیر ممکن است . دیواره های مخوف و بسیار خطرناک با سنگهای فرسوده و ریزشی مبارزه برای رسیدن به قله ی این کوه را در زمستان بسیار مشکل نموده است . نزدیکترین روستا به این کوه با وقار و مغرور روستای جوشن می باشد که نامش همواره در کنار برده ره ش بکار برده می شود . تنوع گیاهی و جانوری و طبیعت بکر با منابع آبی نسبتاً فراوان ویژگی هایی است که برای کوهنوردان بسیار جذاب است .

 روز پنجشنبه 5/10/1387 درست وقتی که خودم رو برای آغاز فصل امتحانات آماده می کنم و تصمیم به کنسل کردن تمامی برنامه هام داشتم و پیشنهاد همنوردانم رو مبنی بر صعود به کوه بنفشه به همین خاطر لغو کردم . با شنیدن خبر برنامه ی صعود به سنگ سیاه ( به رده ره ش ) از طرف دوستان دیگه نتونستم بگم امتحان دارم و سریعاً با برنامه موافقت کردم . تصمیم بر این شد که فردا راس ساعت 6 صبح حرکت کنیم ، و ساعت 5:50 صبح فردا فرا رسید من وآقای فهیمی سر قرار منتظر بودیم و دو نفر دیگه که در جای دیگری قرار داشتند هنوز پیش ما نیومده بودند . ساعت 6 آقای صالحی اومدن و طبق معمول دوست عزیزم آقای دادخواه خواب مونده بود اما 1 دقیقه تاخیر هم باعث میشد که فرد رو جا بگذاریم ما حرکت کردیم و حدود نیم ساعت به جاده ی فرعی که به طرف روستای گوره قلعه می رفت رسیدیم و بعد از چند دقیقه به این روستا رسیدیم هوا هنوز تاریک بود و جاده در تاریکی مطلق و مه گم شده بود فقط می شد چند متر رو از جاده دید اما تمام این صحنه ها رو بارهای بار توی برنامه های مختلف دیده بودیم ولی این دلیل نمی شد که از جذابیتش کم بشه . 15 دقیقه حرکت توی این جاده اسفالت به یک جاده فرعی خاکی که به روستای عربلنگ می رسید رسیدیم جاده ای که نسبتاً جاده ی خاکی مناسبی محسوب میشد به راهمون ادامه دادیم بعد از مدتی که مسیر رو در اون تاریکی اشتباه رفتیم متوجه شدیم که مسیر رو اشتباه اومدیم و باید این مسیر طولانی رو تا خود روستا برگردیم و بعد از رسیدن به روستای عربلنگ جاده پایینی روستا رو در پیش گرفتیم تا به آخرین آبادی که جوشن نام داشت برسیم . از این به بعد مسیر برای ماشین های سواری نا مناسب بود و ما چون با پاترول رفته بودیم چندان گذر از رود خانه و جاده ی سنگلاخی سخت نبود بعد از 10 دقیقه که از جوشن عبور کردیم ماشین رو پارک کردیم و در همین لحظه گروهی از کوهنوردان همشهریمون به ما رسیدند . دو مسیر پیش روی ما بود یکی مسر خط راس و دومی مسیر دره . اما چون شیب نسبتا زیاد قسمت های انتهای دره کار رو برامون خیلی سخت می کرد و پیش بینی هوا شناسی هم خبر از شرایط ناپایدار جوی می داد تصمیم گرفتیم که از خط راس صعود بکنیم . با گامهای آرام و پیوسته در قسمت تپه ای ابتدای مسیر، خودمون رو به روی خط راس رسوندیم . مسیر خیلی طولانی بود اما زیاد سخت نبود شیبی نسبتاً آرام و هوای خوب کار رو برامون در عین آسانی لذت بخش نمود به گرده ی اولی رسیدیم و درست در همین لحظه هوا نیز رو به بارش خیلی اندکی نمود . دانه های برفی که کم کم خودش رو روی لباسهامون نشون می داد برامون لذت بخش بود . گرده ی اولی رو به آرامی پشت سر گذاشتیم و کم کم به سرعت خودمون اضافه نمودیم . گروه دیگر با اختلاف حدود 50 متر پشت سرما حرکت می کردند که بعد از گرده ها ی اول و دوم فاصله ی ما با اون ها بیشتر و بیشتر می شد ، استراحت های پی در پی گروه دیگر زمان رو از اونها می گرفت . اکنون برف کل مسیر رو سفید پوش کرده بود و در قسمتهای به بیش از 20 سانتی متر می رسید و با اوج گرفتن این برفها بیشتر می شد. 2 ساعت بود که ما مسیر رو با سرعتی مناسب و گامهای پیوسته طی می کردیم تا شاهد رسیدن برف تا زیر زانو هامون شدیم در اون موقعیت زمانی و بارش کم برف حجم زیاد برف در کوه برای من خیلی جالب بود و تا به قله نزدیک تر می شدیم ارتفاع برف هم افزایش می یافت . نوای موسیقی ملایمی که از ابتدای حرکت تا برگشت ادامه داشت ما رو مصمم تر و صعود را لذت بخشتر می کرد . فاصله ما با گروه دیگر بسیار زیاد شده بود تا جایی که به سختی آنها رو می دیدیم . مه کم کم تمامی کوه رو فرا گرفت و با سرعت زیادی عبور می کرد و بارش برف هم  شدید تر شده بود تا جایی که دید ما رو با مشکل مواجه کرده بود باد نسبتا شدیدی گاه گاه ما رو کمی اذیت می کرد اما خیلی زود هوا دوباره خوب شد . ما اکنون به زیر قله رسیده ایم و مسیر بسیار مشکلی که در بین شکافها قرار داشت تنها راهی بود که در این شرایط می توانستیم به قله برسیم و با صرف وقت و انرژی زیاد از این تنگه و شیب حدوداً 75 درجه ای برفی که به یخ بیشتر شبیه با استفاده از تبر یخ گذشتیم این قسمت اوج سختی کار ما بود. تا قله راهی نیست و ما مسیر را به خوبی و طبق برنامه طی کرده بودیم و به قله رسیدیم ، چون هوا رو به خراب شدن می رفت و باد شدیدی می وزید بیش از 1 دقیقه در قله نماندیم ساعت 11:30 بود و به طرف پایین حرکت کردیم  گروه دیگر نیم ساعت بعد از ما به قله رسیدند  . در قسمت های پایینی کوه جای مناسبی برای تمرین صعود یخچال و ترمز کردن در شیب های تند هنگام سقوط بود و پس از تمرین باقی مسیر رو به راحتی طی کردیم و به ماشینمون رسیدیم ، گروه دیگر قبل از ما فرود کرده بودند پس از صرف ناهار به طرف سقز حرکت نمودیم . با رسیدن به سقز تنها چیزی که تو ذهنم بود این بود که کی می شه به سنگ سیاه (به رده ره ش ) برگردم ؟

در ضمن از همنوردای خوبم که در این صعود همراهیمون کردند تشکر می کنم و همچنین از بچه ها ی تهران که واقعا از همراهی شون لذت بردم امیدوارم بازهم افتخار همراهی شون رو داشته باشم  

چهل چشمه يکي از قلل سرافراز سلسله جبال زاگرس با ارتفاع ٣١٧٣ متر در محدوده جغرافيا ئي شهرستانهاي  سقز و مريوان( کردستان-ايران ) سر برافراشته  و رودخانه  سفيد رود ( قزل اوزن  ) از دامنه هاي پر برکت  چهل چشمه سرچشمه گرفته است.

بقیه ی عکسها در ادامه مطلب می باشد

منطقه گلو در لیک بن پیرانشهر

بقیه عکسها در ادامه مطلب می باشد

گزارش صعود  سر شاخان آقای نجاریان اینجا