ما همیشه یاد گرفتیم کارهای خوب و پسندیده رو به خودمون نسبت بدیم و کارهای زشت رو به دیگران . هر کار ناپسند ی انجام میگیره راحت به مسافرها نسبت داده میشه .

آره مسافرها هم نقش دارند اما این چشمه ای که عکسشو می بینید منطقه ایه که مسافرها گذرشون بهش نمی افته .

بد نیست برای لذت خودمون هم که شده یکمی فکر کنیم . این چشمه که می تونست خیلی زیبا باشه بازهم می تونه زیبا بمونه اما اگر ما این رو بخواهیم ...

دوست دارم یک بار فکر کنیم ببینیم تفاوت این دو عکس در کجاست ؟ فقط همین یک بار

آب را گل نكنيم:
در فرودست انگار، كفتري مي‌خورد آب.
يا كه در بيشه دور، سيره‌يي پر مي‌شويد.
يا در آبادي، كوزه‌يي پر مي‌گردد.

آب را گل نكنيم:
شايد اين آب روان، مي‌رود پاي سپيداري، تا فرو شويد اندوه دلي.
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب.

زن زيبايي آمد لب رود،
آب را گل نكنيم:
روي زيبا دو برابر شده است.

چه گوارا اين آب!
چه زلال اين رود!
مردم بالادست، چه صفايي دارند!
چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شيرافشان باد!
من نديدم دهشان،
بي‌گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست.
ماهتاب آن‌جا، مي‌كند روشن پهناي كلام.
بي‌گمان در ده بالادست، چينه‌ها كوتاه است.
مردمش مي‌دانند، كه شقاق چه گلي است.
بي‌گمان آن‌جا آبي، آبي است.
غنچه‌يي مي‌شكفد، اهل ده باخبرند.
چه دهي بايد باشد!
كوچه باغش پر موسيقي باد!
مردمان سر رود، آب را مي‌فهمند.
گل نكردندش، ما نيز
آب را گل نكنيم

منبع

در ایام کودکی، آنگاه که در دنیای کودکانه شعری را زمزمه می کردم که  هنوز هم در ذهنم طنین انداز است؛« به دست خویش درختی می نشانم/ به پایش جوی آبی می کشانم/ درختم کم کم آرد برگ و باری/ بسازد بر سر خود شاخساری ...»، به انبوه درختان درهم تنیده ی اطراف روستایمان می نگریستم و به پدران خود و کودکان دیگر رشک می بردم که توان نشاندن این همه درخت را از کجا آورده و چگونه به پای آنها  جوی آب کشیده اند؟! ذهن کودکانه پدرانی توانا و افسانه ای برایم ساخته بود. پدرانی همچون قهرمانان افسانه هایی که برایم بازمی گفتند! و ...

نیز در همان دنیای کودکانه بسیاری اوقات شادمان از ثمرهایی بودم که پدر و مادر از جنگل برایمان می آوردند. هیزم های جنگل  زمستانهای سرد و پربرف را برایمان شیرین و میوه های آن زندگی را پر لذت می کردند.ولذا  آن شعر برایم عزیزتر و عزیزتر می شد.

کم کم که بزرگ شدم وجود طبیعی جنگل های زیبا را بیشتر درک می کردم و نیز عدم دخالت پدران را در کاشت و پرورش آن. وصف آن را در انشاهایی که آموزگاران به عنوان تکلیف به ما می دادند می لاواندم و به آن می بالیدم.و...

اکنون از آن سالها جز خاطره هایی شیرین و رؤیایی چیزی باقی نیست. هم شرایط روحی تغییر کرده و هم دوران و وضعیت زندگی. و اما پیوند عاطفی با طبیعت بیشتر و جدی تر. این بار آگاهانه و مایوس از دست ویرانگر همعصرانم در تخریب طبیعت و ویرانی زندگی جنگل ها.

در همین دوران کوتاه چند ساله که من« گذر از زمین » را یافته ایم، شاهد تقریبا ریشه کن شدن حیات وحش منطقه  هستیم. دیگر نه از گله های بزکوهی و کَل خبری است ، نه از « کوله  خرسها» و « بزله خوک های» زیبا. نه لولیدن دسته جمعی گرگ ها موسیقی ترس و لذت را می باراند و نه کرشمه ی دسته جمعی کبک ها و جست و خیز خرگوش و حیله ی روبا ه و ...

و این همه وحشتی است که من و همعصرانم آفریده ایم. متأسفانه نه از بیدار شدن وجدان جمعی خبری است و نه از کسانی که می بایست نگهدار و پرورش دهنده ی حیات طبیعی باشند. تشدید این وضعیت آن جمله ی شیرین و پرمعنای متفکر انساندوست بزرگ مشرق زمین « کریشنا مورتی » را به یاد و به یاد می آورد که می فرماید:

« اگر قوه ی لمس طبیعت را از دست بدهید، قوه ی لمس انسانیت را نیز از دست خواهید داد. چنانچه هیچ وابستگی به طبیعت نداشته باشید، به خاطر مال اندوزی، ورزش، خوراک و یا حتی به خاطر علم ، بچه خوک های آبی ، نهنگ ها، دولفین ها و انسان را به قتل خواهید رساند، آنگاه طبیعت از شما می هراسد و زیبایی خود را باز می ستاند.... »

شاید قهر طبیعت از انسان همعصر به اوج رسیده که اینگونه زیبایی و نعمات خود را یکی پس از دیگری بازمی ستاند. حیات وحش که واحسرتا. دریاچه ی زریبار در حال مرگ تدریجی. چند هفته قبل با چند نفر از دوستان، غروب هنگامی به دیدگاه دریاچه رفتیم. یکی از آنها که شاعری جوان بود، بر دست خود کوبید و ناخودآگاه نالید : نگاه کن ... دریاچه در حال تمام شدن است!! او راست می گفت. زیرا نیزارها آرام و با وقار در حال پوشاندن سطح آب دریاچه اَند. و...

واما این اواخر(تابستان) مصیبت بزرگتری دامنگیر طبیعت منطقه شده است. شاید به قول کریشنامورتی؛ این بار درخت های بلوط هم از انسان هراسیده و زیبایی خود را باز می ستانند.

همان جنگل هایی که زیبایی آنها در دوران کودکی برایم رؤیایی و افسانه یی بود واکنون معنی دار و واقعی، در حال نابودی اند.

ما همعصران جنگلهای نابود شده ، چگونه وجدان خود را راضی کنیم که نمی توانیم طبیعی ترین و برترین منابع دیار خویش را نگهداری(نه توسعه)! و آن را به نسلهای آینده بسپاریم؟!چه کسی را مسئول حفظ و نگهداری این نعمت گرانبها و زیبا بدانیم؟ آن روستایی سیگار به لب و خسته از کار روزانه، یا سازمانها و اداراتی که فلسفه ی وجودیشان به همین منظور است. شاید هر یک پاسخی و دلیلی بیاورند

چند وقت پیش به منطقه مرزی دالانپر رفتیم و به قول دوستان نیشمون تا بنا گوشمون باز بود از بس مناظر زیبایی رو می دیدیم و لذت می بردیم . اما در اون طبیعت بی نظیر زیر پاسگاه مرزی باید شاهد این صحنه ها باشیم . دره ی زیبا یی که زیر پاسگاه بود رو برای مسیر انتخاب کردیم که ای کاش نمی کردیم این دره دقیقا مرز ایران و عراق بود و ما روی نوار مرزی حرکت می کردیم . ابتدای مسیر چند بطری آبمعدنی دیدیم و تصمیم گرفتیم اینها رو جمع بکنیم و محیط رو یه کم تمیز کنیم اما چند قدم آنطرف تر یک بطری دیگه و بعدی و بعدی ...

بعد از اینکه مطمئن شدیم نمی تونیم اینها رو جمع بکنیم تصمیم گرفتیم حداقل اونها رو بشماریم ، یکی دوتا ، سه تا ، 10 تا ، 20 تا ، 50 تا ، یه لحضه یکی از دوستان اشاره ای به منظره ی بالای سرمان کرد و گفت اونجا رو ببینید !

کل منطقه از بطری پوشیده شده بود و چند گیاهی از بغلش زده بود بیرون که یاد مون نره اینجا زمانی چمن بود چشمه و ...

گاهی حسرت شعور یک سگ و یا گربه رو می خورم و به گربه ای که هرازگاهی توی حیاط رفت و آمدی دارد حسودی میکنم . ای کاش بعضی آدمها ذره ای از شعور این گربه رو به ارث برده بودند . خیلی ساده است اگر به محیط زندگی شون نگاه بکنیم هیچ حیوانی محط زندگی و اقامت خودش رو به زباله دونی تبدیل نمی کنه !

تا حالا دیدید یک گربه جایی که زندگی می کنه کثیف بکنه و آیا هرگز توی لانه اش خرابکاری کرده یک سگ چطور و یا خرس و ... آدم ها چی ؟

" مرز داران غیور و سربازان دلیر ایران زمین " جمله ای که حالم ازش بهم می خوره وقتی چنین صحنه ای رو به یاد میارم . اینها از امنیت کشور دفاع می کنن !؟

 باید بنشست و الفبای زندگی سگی که هزاران بار از این درک و فهم با ارزشتر است را آموخت . باید آموخت و آموختن مرز ندارد !

1 : نمی دونم چرا عده ای از کوهنوردان دیواندره هر کوهی که توی کردستان برن باید یه اثری از خودشون بجا بگذارند . چه با جاگذاشتن پلاکارد و نصب در قله ، و یا با اسپری در دیوار تمام کوهستان رو خط خطی بکنن و اسم خودشون رو مثل کاندیدها ی انتخابات روی دیواره ها بزرگ بنویسند ...؟

عجیبه ....

شاید دوستان غیر کرد ندونن که کوه قندیل نه برای فقط کوهنوردان بلکه برای مردم عادی و غیر ورزشکار هم مقدسه و همیشه با احترام از اون اسم می برند و هیچگاه هیچ کردی به خودش اجازه نمی ده که بدون احترام به کوه قندیل از اون نامی ببره

با وجود اینکه آرارات با ارتفاع بیش از 5 هزار متر هیچگاه نتوانسته برای کردها به اندازه ی قندیل اسطوره ای و مقدس باشه .

قندیل نماد مبارزه نماد عشق نماد وطن پرستی و نماد زیبایی ایست و تمام دوستان کرد این کوه را عاشقانه دوست دارند اما من تعجبم از این است که چرا این دوستان به خودشان اجازه می دهند اینچنین چهره این کوهستان بکر و دوست داشتنی رو تخریب بکنن .

هر جا بری باید اسپری های دیوانه کننده رو ببینی قندیل ، غار کرفتو و تمام نقاط بسیار مهم کردستان باید ببینی که گروه کوهنوردی فلان اسم خودش رو نوشته ...

من از مردم عادی هیچ انتظاری ندارم اما برای کوهنوردان باید تاسف خورد که تنها جایی که ازش لذت می برن را اینچنین تخریب و زشت می کنند .

2: نکته بعدی که خیلی دردناک است بازهم در مورد قندیل است مدت زیادی نیست که کوهنوردان می توانند به قندیل صعود کنند اما قندیل جایی ایست که عموماً مردم کردستان علاقه مند به رفتن به این کوه هستند حداقل برای یک بار در زندگیشان اما این دوستان که عمدتا تفننی به این کوهستان رفتند در این مدت کوتاه تمام مسیر پاکوب را به زباله دانی تبدیل کردند و نکته جالب اینکه بیشتر این زباله ها در قسمت هایی از کوه است که کوهنوردان تفننی  توان رفتن آن را دارند ... امیدوارم هر کوهنوردی که به کوهستان عشق می ورزد حداقل یک زباله رو پایین بیاره تا شاهد این زباله های زشت در پاکترین کوه دنیا نباشیم ...

در نهایت امیدوارم هیچگاه افرادی که به کوه می روند آنجا را به ستاد تبلیغاتی تبدیل نکنند و امیدوارم روزی تمام مردم دنیا به این فرهنگ برسند که کوهستان تمیز می تواند لذتبخش باشد و وظیفه ی اصلی ما حفاظت از آن است نه خودنمایی و تخریب ...

چند مدت پیش این موضوع را شندیدم که زیاد جدی نگرفتم اما امروز این مطلب را در وبلاگ دوستان مهابادی دیدم . و تا حدودی من را به شک انداخت ...

از دوستانی که تخصصی در این زمینه دارند تقاضا میکنم که چنانچه اطلاعاتی از این موجود دارند برایم بنویسند .با تشکر

یک ماه قبل چند نفر از اهالی روستای (میشه دی ) برای جمع آموری گیاهان کوهی و قارچ به ارتفاعات قندیل رفته بودند که به لاشه ی عجیبی از یک حیوان برخورد می کنند و از آن با موبایل خود فیلم میگیرند و خودشان میگویند شبیه بچه دایناسور است که در این فیلم به دایناسور معروف می شود. روز بعد فیلم را به چند نفر نشان می دهند و به ارزش این لاشه عجیب پی برده برای آوردن آن مجددا به دامنه ارتفاعات مذکور باز می گردند ولی هیچ اثری از آن نمی یابند.

از دوستان و کارشناسان جانور شناسی تقاضا می شود در صورت تشخیص این لاشه اسم آن را مشخص کنند.

لازم به توضییح است که این مجموعه کوه عظیم چنیدن سال است که صعود و رفت آمد کوهنوردان به آن ممنوع شده بود و امسال برای اولین بار در این چند سال کوهنوردانی موفق به صعود این کوه شده اند . این هفته احتمالا به اونجا خواهیم رفت ....

سرزمین ریا و نیرنگ … 

دو کشته نتیجه انتخابات 

انالله وانا الیه راجعون/تمامی راه‌ها برای احقاق حق بسته شده

آقای رئیس جمهور سلام

آنچه بجایی نمی رسد فریاد است…

بیانیه تند میرحسین موسوی در مخدوش بودن آرای احمدی نژاد

کروبی هم آرای احمدی نژاد را فاقد مشروعیت اعلام کرد

میرحسین موسوی در بیانیه‌ای اعلام کرد؛

انتخاب

حمله پلیس به مردم معترض با باتوم در تهران آغاز شده است

بیانیه میرحسین موسوی(تسلیم این صحنه آرایی خطرناک نخواهم شد)

جشن شکرگزاری یا مشروعیت بخشیدن زوری به دولت تقلبی؟!

میزان رای ملت نیست!میزان تقلب وزارت کشور است!نوشتیم موسوی،خواندند احمدی نژاد!

بنویس موسوی ، بخوان احمدی نژاد!!

مردم ایران ما را نمی خواهند

دیگرامیدی نیست…

بی اعتمادی تا کی؟؟؟

اصلاحات مرد از بس که جان ندارد

میزان رای ملت است

هوش و ذکاوت ایرانیان مثال زدنی است

امیدم گشته ناامید

آخرین انتخابات

دچار باید بود و گاه در رگ یک حرف خیمه باید زد

نامه به رهبر جمهوری اسلامی ایران: با این روند تورم تنها به شما امید بسته ام 

Das Ergebnis

دارم هنگ میکنم!!!!!!!!!!!!!!!! 

با هم می نشینیم و باز هم به واکنش وبلاگ نویسان سبز و انجمن اینترنتی حمایت از محیط زیست  می نگریم ...

حالت گزندگی گزنه این گیاه پر فایده را در نظر مردم بی ارج کرده است . شناخت گزنه با آن برگهای مشخص تارهای گزنده وکرکهای زیاد آسان است .از این کرکها ماده ی سوزاننده ای تراوش می شود که بخش اعظم آن اسید فورمیک و آنزیم ها تشکیل میشود .این همان ماده ی سوزاننده است که در زهر مار نیز وجود دارد . باید گیاه را با دقت وبا یک دستکش چید . در بعضی نقاط روش مداوای عجیبی توصیه میکنند به این معنی که شخص با کمال جرات در وسط بوته های گزنه می غلطد و نیش های آن را با تن خویش آاشنا می کند آنان معتقدند با نیش گزنه فعالیت اندامهای بدن را تحریک میکنند .گزنه را به عنوان نیروی دفع کننده به کار می برند و معتقدند که بسیاری از انواع تب ها-رماتیسم - سکته و حتی توقف عادات ماهانه ی زنان به وسیله ی آن رفع میشود .گزنه را مانند اسفناج و یانوعی سبزی اش میپزند و می خورند این گیاه بسیار مغزی و سرشار از مواد معدنی نظیرآهن و منیزیم است که برای سلامت بدن لازمند . این گیاه دارای مواد اسیدی زیادی نیست این گیاه دارای ماده ای به نام سکرتین است که بهترین عامل جهت تحریک و به کار انداختن غدد هاضمه در معده – روده – کبد – لوزالمعده و کیسه ی صفرا است و خاصیت مهم دیگر آن کمک به ساخته شدن گلبول های قرمز و نتیجتاً تنفس مناسب سلولهای بدن . گزنه را باید خورد . طعم برگهای ظریف و تازه ی ان خوب است و سلامتی می آورد . طبیعتا برگهای پخته ی آن حالت گزندگی ندارد .خوردن گزنه ی پخته برای درمان رماتیسم نقرس  سنگ کلیه توصیه شده است .ضد اسهال است وبه ویژه اسهالهای شدید که در هنگام شیوع وبا پیدا میشود به کار می رود برای انواع خون ریزی ها و سرما خوردگی و گرفتگی مجاری تنفسی مفید است مقوی است وبه مادران شیرده جهت زیاد شدن شیر کمک میکند و عادت ماهانه ی زنان را تنظیم میکند و اگر این عادت غیر طبیعی قطع شود مجدداً آن را برقرار میکند . گزنه خون را تصفیه میکند این گیاه ضد کرم روده است و آن را دفع میکند .حال میتوان دریافت که خواص درمانی گزنه چنان عزت واعتباری به این گیاه میدهد که خواص گزندگی آن را می توان نادیده گرفت. 

اما مورد دیگر :  همه ی ما به عنوان کوهنورد در جای جای این کره خاکی فعالیت می کنیم و همواره شعارهای جهان وطنی سر میدهیم  با برسی کلی گردشگران و کوهنوردان بومی و غیر بومی به این نتیجه می رسیم که بومیان منطقه بیشتر به حفظ  محیط زیست منطقه توجه می کنند و همین افراد در مناطق دیگر در نقش غیر بومی سهل انگار تر میشوند . سهل انگاری یک گروه از کوهنوردان خوزستان و همچنین تکرار این مورد در مناطق دیگر من را بر این داشت که این مطلب را هرچند کوتاه و کم اثر بنویسم . شاید دلیل آن نوع نگرش آنان و تعصب های مربوط به منطقه یشان باشد که این حس در جای خود ارزشمند است اما ای کاش به این باور و نگرش می رسیدند که تفاوتی در کوههای زاگرس ، البرز منطقه کردستان ، لرستان و تهران وجود ندارد و همان گونه که برای منطقه ای که در آن زندگی میکنیم ارزش قائلیم برای دیگر مناطق نیز این ارزش و حق را قائل شویم . امیدوارم تمامی هموطنان عزیز همه جای ایران را سرای خود بدانند و همه ی دنیا را وطن خود .

اونم همین سمندر کردستانی ایست که تعدادشون خوشبختانه ظاهراْ در این مناطق کم نیست اما نکته جالب توجه این سمندر رو همه به من نسبت می دهند  . چند روز پیش بچه های سقزی هم این نوع سمندر رو در کوه گرده کوه سقز دیده بودند و طبق چیزی که تعریف می کردن به اون می گفتن رامیار !!!

حتی دوست بزرگوار آقای جهانگیرپور  ظاهراْ گفته بود اون رامیاره رفته زیر تخته سنگ ؟!!!!

حالا هم بچه های مهاباد نوشته اند ( مارمولک رامیار ) می ترسم بعد از این به رامیار مارمولک ملقب بشم .

اما خوشحالم که تعداد این جانداران ارزشمند زیاد شده . از دوستان خوب مهابادی هم برای یادشون از من تشکر می کنم و امیدورام هموراه موفق باشند .

همچنین آقای طاهر پهنایی عزیز که در ماناسلو فعالیت میکنن براشون آرزوی موفقیت دارم طبق آخرین اخبار خوشبختانه تونستن به کمپ ۳ برسند و برای اطلاع بیشتر به وبلاگ کانون کوهنوردان اوراز مهاباد مراجعه نمایید .

در سال 1354 گیاه شناسی به نام لدربوری در حوزه آبریز خورگام ، روستای داماش موفق به شناسایی این گونه نادر شد و پس از آن سوسن چلچراغ کانون توجهات داخلی گردید. پس از معرفی این گل به دولت ایران در همان زمان از سوی شورای عالی محیط زیست در زمره آثار زیست محیطی ملی کشور به ثبت رسید و طی این سالها رویشگاه سوسن چلچراغ در روستای داماش به مساحت 4 هکتار تحت حفاظت قرار گرفته است.

قامت این گل حدود یک متر است و از آنجا که گلهای آن به طرز خاصی به پایین برگشته اند نام سوسن چلچراغی به خود گرفته است. گل ملی سوسن چلچراغ، تنها گلی است که در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. گل سوسن چلچراغ از تیره لی لیوم بوده و فقط در منطقه رودبار گیلان در حوزه آبریز خورگام در دهکده داماش و لنکران جمهوری آذربایجان رشد می کند.زمان رویش این گل در ماه های خرداد و اوایل تیر است که به صورت گلی با قامت بلند به شکل واژگون شکفته می شود. شکوفه های این گل با رنگ سفید به صورت واژگون باز شده و انتهای گلبرگهای آن پوشیده از دانه های برجسته و پرچم های بسیار بلند است.سوسن چلچراغ به دلیل این همه زیبایی و ارزش ، از سال 1355 رسماً توسط سازمان حفاظت محیط زیست مورد حفاظت قرار گرفت و در فهرست آثار ملی طبیعی کشور ثبت شده ، از آن زمان تاکنون 33سال می گذرد.

سوسن چلچراغ هنوز هم به طور کامل توسط سازمان حفاظت محیط زیست گیلان نگهداری می شود و با توجه به نادر بودن این گل ملی و ثبت شده در فهرست میراث طبیعی، سازمان محیط زیست اطراف این زمین را حصار کشی کرده و از آنجا که این منطقه جزء مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محیط زیست کشور است هرگونه بهره برداری از آن تنها با مجوز رسمی از دفتر وزارت و بازرسی سازمان محیط زیست کشور ممکن خواهد بود. البته بسیاری از شهروندان بره سر، مرکز بخش خورگام موفق به پرورش این گل زیبا و کمیاب در باغچه منازل خود شده اند و این فرصت خوبی است تا شهرداری بره سر و بخشداری خورگام و در راس همه آنها اداره کشاورزی بره سر اقدام به گسترش آن در دامنه های زیبای بره سر نمایند.

امیدورام بتونم برای دیدن این گل برم

اینهم پوستر زیبایی از این گل

نا بودی یکی از کوههای بکر کردستان (شاهو) برای چه ؟

مدتی پیش با خبر شدیم که برای بزرگداشت یک روز _ که هنوز هم نمی دانم چه روزی ایست_ صعودی سراسری به کوه شاهو در قلب اورامانات تدارک دیده شده است . چند هزار نفرکمر به ویران کردن طبیعت این کوه بسته اند . و تنها جمله ای که برای دوستاران طبیعت باقی مانده است تاسف خوردن است که به چه قیمتی حاضر به نابودی این منطقه ی بکر می شوند .  بردن چند هزار نفر غیر کوهنورد به این مناطق جز ویران کردن و نابود کردن گونه های گیاهی و جانوری و صلب آرامش جانداران این منطقه هیچ دستاورد دیگری ندارد . متاسفم و هزاران بار برای این افراد و غیرمسئولان بی خیال این برنامه متاسفم .

طبیعتی که دلسوزان این دیار برایش جان ودل سوخته اند اما چه آسان مورد هجوم قرار می گیرد ؟!

خوشبختانه کوهنوردان سقزی (به جز غیر کوهنوردان و افرادی که هدفشان خوش خدمتی ایست ) برای حمایت و حفاظت از طبیعت بکر شاهو ، از شرکت در این صعود سراسری  که توسط یکی از ارگان های دولتی  برنامه ریزی شده است خودداری نموده اند ،  تا صدای مظلومیت این طبیعت را را هرچند اندک اما به گوش مسئولین برسانند .

امیدوارم دیگر شاهد چنین فاجعه هایی برای کوهستان نباشیم و این حرکت های جمعی و سراسری را به سالن های کنفرانس و اماکن فرهنگی محدود نماید . ما کوهستان را بیش از همه چیز دوست داریم و برایمان از همه چیز مقدس تر است .

بزرگترین کاری که این دوستان می توانند برای خدمت انجام دهند دوری کردن از اجتماعات اینچنینی برای حفظ محیط طبیعت است . ضمن احترام به تمام آرمانهای متولیان و مسئولان از آنها به عنوان عضو کوچکی از جامعه ی کوهنوردی عاجزانه خواستارم که این حرکتها را در محیط های اینچنینی تکرار نکنند و برای پاسداشت و گرامیداشت اینگونه روزها و ایام به مناطق مسکونی و فرهنگی داخل شهرها بسنده کنند.

هر ساله با آغاز فصل بهار و رويش گياهان خوراكي ، خانواده‌هاي كردستاني به مصرف اين نوع گياهان خودرو كه درمراتع و كوهپايه‌هاي اين استان مي‌رويد روي آورده و سبد غذايي مردم منطقه كاملا تغيير مي‌كند.

به دليل علاقه مردم كردستان به مصرف گياهان خوراكي خودرو ، وحشي و معطر روستاييان به جمع آوري و جوانان كردستاني به عرضه اين گياهان در بازار و گذرگاه‌هاي شهرها مشغول مي‌شوند.

مردم اين ديار از گذشته‌هاي دور مصرف گياهان خوراكي وحشي در فصل بهار را يك ضرورت مي‌دانند و گروهي از مردم دراين فصل، اين گياهان را جايگزين مواد پروتييني مي‌كنند.

گروهي نيز مصرف گياهان خودرو را شفابخش دانسته و براساس سفارش پزشكان سنتي براي درمان بيماري از آن بهره مي‌گيرند.

قارچ ، ريواس ، كنگر ، شنگ ، پونه ، گيلاخه ، سولان ، روسقا ، گل گاوزبان غازياغي ازجمله گياهان خوراكي وحشي هستند كه همه ساله دراين فصل در دشتها و دامنه‌هاي سرسبز كردستان مي‌رويند.

رويش اين گياهان علاوه بر تامين بخشي ازمواد غذايي مورد نياز مردم منبع درآمد مناسبي براي روستاييان استان است.

براساس اعلام مسوولان كردستان مردم اين استان ازنظر سرانه درآمد در پايين ترين سطح كشور قرار دارند از اين رو تمايل خانوارها براي مصرف گياهان خودرو بيشتر از نقاط ديگر كشورمان مي‌باشد.

بيشتر خانواده‌هاي كرد به ويژه روستاييان اين گونه گياهان را در فصل بهار خشك كرده و فصلهاي ديگر به مصرف مي‌رسانند.

كارشناسان منابع طبيعي استان كردستان مي‌گويند: روزانه بين ‪۱۰‬تا ‪۱۵‬ تن گياه مرتعي خوراكي وارد بازارهاي استان مي‌شود.

كاربرداشت و جمع‌آوري گياهان خوراكي خودرو در استان كردستان توسط زنان و دختران روستايي انجام مي‌شود.

صدها نفر از بيكاران كردستان حدود سه ماه از طريق فروش گياهان خوراكي خودرو مخارج زندگي خود را تامين مي‌كنند.  لازم به ذکر است در این استان بیش از ۱۰۰ نوع گیاه خوراکی عرضه می شود .

استان كردستان داراي يك ميليون و ‪۴۰۰‬هزار هكتار مرتع است و از نظرتنوع گياهي از متنوع‌ترين مناطق كوهستاني كشور است.

هم پیمان برای زمینی پاک

از تمام دوستان وبلاگ نویس می خواهم که برای رسانیدن این پیام با هم هم صدا شویم و حداقل یک پست از وبلاگشان را به این امر مهم اختصاص دهند .

                                                                             با تشکر

در پست قبلی توضیحاتی در مورد سمندر های لرستانی و کردستانی داده شد . و از تمام عزیزان نهایت تشکر را دارم .

این عکسها انواع سمندر ایرانی است و موقعیت جغرافیایی سمندر کردستانی را نشان می دهد .

عکس زیر از وبلاگ ماگما دزدیده شده

عکس زیر مربوط به سمندر کردستانی ایست .

موقعیت جغرافیایی سمندر کردستانی

جهت کسب اطلاعات کامل تر به سایت های زیر مراجعه نمایید .

منبع اطلاعاتی سمند کردستانی

منبع اطلاعات مربوط به سمندر کردستانی

توضیحات تکمیلی آقای حمید رضا ریحانیان :

سمندر لرستانی گونه ای میباشد که فقط در کشور ایران- شهبازان لرستان وجود دارد. این گونه در حال انقراض میباشد. نتایج تحقیقات جدید موضوعاتی بسیار ناراحت کننده را در مورد سمندر لرستانی پیش گویی میکند که به شرح زیر میباشد.
بر اساس نتایج تحقیقات نویسنده روی گونه های سمندر كردستانی Neurergus microspilotus و سمندر لرستانی Neurergus kaiseri ‌سن نمونه های موزه ای بیشتر از نمونه های موجود در طبیعت میباشد و تراكم جمعیتی این دو گونه سمندر ایرانی به خصوص سمندر لرستانی به حداقل ممكن رسیده است (Torki ۲۰۰۷; Torki in press) . بر اساس نتایج تحقیقاتی تاریخ زندگی روی دو گونه اندمیك سمندر ایرانی(Torki in press) نشان دهنده صید بی رویه این دو گونه سمندر اندمیك ایران میباشد و نمونه های جوان تا به سن تولید مثلی خود برسند زمانی را بایستی طی كنند. به احتمال زیاد و بر اساس پیش بینی های نویسنده (Torki ۲۰۰۷) گونه سمندر لرستانی كه توسط نویسنده فرشته لرستانی نامیده شده است (Torki in press) در آینده ای نه چندان دور به دلیل نرسیدن به سن فعال تولید مثلی منقرض خواهد شد.
گونه ی مورد مشاهده شما دوست عزیز یک عدد سمندر لرستانی نا بالغ می باشد که اگر امکان مشاهده از نزدیک برای بنده وجود داشت از ناحیه ی کلوواک جنسیت را نیز می توان به راحتی تشخیض داد.

تبریک به شما دوست عزیز به دلیل مشاهده چنین گونه ی با ارزشی.
تنها نکته جای سوال این می باشد که سرشاخان دقیقاَ در کجا واقع شده است؟

در پاسخ به آقای ریحانیان

ممنونم از اطلاعات خوبتون

سرشاخان در کردستان یا بهتر بگم آذربایجان غربی قرار دارد این کوه در حد فاصل شهر پیرانشهر و مهاباد  واقع است . فقط سوالی که داشتم این سمندر از نوع کردستانی است یا لرستانی ؟

 توضیحات آقای عباس ایمانی :

این گونه از خانواده دوزیستان با نام سمندر کردستانی است.اسم علمی ان Neurergus Microspilotus است و در مناطق و ارتفاعات جنوب غربی و غرب استان در کنار چشمه ها و جویبارهای پاکیزه زیست مینماید .هم اکنون جمعیت ان به شدت کاهش یافته و نیاز مبرم به حفاظت دارد.

توضیحات آقای سعید صبور :

http://science.naturalis.nl/hosted-sites/salamanders/salamanders-of-the-old-world/species-list/neurergus/microspilotus
این گونه سمندر کوهستانی کردستان نام دارد .... در سایت بالا اصلاعات جامعی از آن وجود دارد .
اطلاعات :
سمندر کرستانی در کوه های اورمان درمرز ایران عراق و ترکیه زیست میکند . بومی سه کشور ایران ترکیه و عراق محسوب می شوند . با توجه به تخریب زیستگاه ها در ایران و دو کشور همسایه ترکیه و عراق در حال نابودی می باشند و در زمره حیوانات آسیب پذیر طبقه بندی شده اند . در جویبار های کوهستان زندگی می کنند . در بهار تخم ریزی می نمایند .
سطح پشتی این گونه قهوه ای تا سیاه با لکه های زرد می باشد و سطح زیرین بدن در جنس نر نارنجی و در جنس ماده زرد است .
معمولا در ارتفاعات 1300 تا 1400 متری زیست می کند

تو ضیحات تکمیلی آقای ریحانیان در مورد این سمندر کردستانی :

به دلیل شباهت بسیار زیاد این دو سمندر ایرانی به هم در تصحیح گفتار پیشین خود باید به عرض برسانم نمونه مورد مشاهده شما یک عدد سمندر کردستانی می باشد.با توجه به ذکر موقعیت مکانی عرصه مورد نظر اطمینان حاصل شد.
لازم به ذکر است بر طبق آخرین یافته ها از لیست سرخ IUCN این گونه در طبقه ی Endangered (در خطر انقراض) قرار دارد.
لذا به منظور دریافت اطلاعات تکمیلی به لینک زیر مراجعه فرمائید:
http://www.iucnredlist.org/details/59451
دوست عزیز وبلاگ زیبا و پر محتوی شما در لیست پیوند های موسسه نبض سبز حیات درج گشت.

 با تشکر از شما آقای صبور عزیز  و همچنین دوست بزرگوار آقای ریحانیان

ما کوهستان را دوست داریم و می ستاییم و موجوداتی که کوهستان را برای زندگی برگزیده اند برایمان به همان اندازه مقدس و محترم هستند .

اما تا بحال برای این کوهستان چه کرده ایم ؟

حال از کوهستان فرا تر برویم برای زیستبوم و محیطی که در آن زندگی میکنیم چه ؟

همه ی ما خواه نا خواه بروی  محیط زیست تاثیر میگذاریم چه مثبت و چه منفی !

اما امروز بنا به پیشنهاد دوست خوب و سبز اندیشم خانم سمیرا میخوام اعتراف بکنم و از این اعتراف به اعتراف سبز نام می برند که به واقع هم همینگونه است . این حرکت فرهنگی که دوستان ابداع نموده اند در نوع خود کاری ببسیار ارزشمند است و جای تحسین دارد و می تواند تاثیر گذار باشد حتی اگر فقط بروی خودمان تاثیر بگذارد .

اگر به دوران کودکی برگردیم مواردی بوده که بتوان از آن نام برد ...

دورانی که مهمترین مسدله برای کودکان بازیهایی بود که در کنار دوستان از آن لذت می بردیم و بعضاً این بازی ها تاثیراتی را بر جانداران می گذاشت .

• خوب به یاد دارم برای سیر کردن جوجه های رنگی که هر ساله خریداری می کردیم مجبور می شدیم سر به کوه و بیابان بگذاریم  . یک تپه ای در نزدیکی خونه مون بود که مارمولک های بسیار در آنجا به چشم می خوردند و کل روز رو  ما به شکار این مارمولک ها می رفتیم . البته ناگفته نماند که از همان دوران هم حیات این موجودات برایمان مهم بود چون ما فقط به کندن دم شان بسنده می کردیم و این را خوب می دانستیم که دم شان روزی رشد می کند و ترمیم پیدا میکند !!!
• در همان دوران کودکی زمانی که تعداد پروانه ها خیلی زیاد میشد همه ی بچه های محله یه جارو دستمون می گرفتیم و دنبال این پروانه ها میفتادیم و شکارشون می کردیم . گاهی بیش از 100 پروانه در روز شکار می کردم . الان که خوب فکر میکنم دو عامل رو در این کارم دخیل می بینم یکی نبودن تفرحات مناسب اون زمان و دیگری بازیگوشی و بیخیالی خودمون .
• گاهی وقتا وقتی بارون می بارید یه پرنده وارد خونه میشد ما هم تمام در و پنجره ها رو میبستیم این بیچاره رو دنبال می کردیم اونم محکم خودش رو به در و دیوارو شیشه ی پنجره می کوبید و از اینکه وارد اینجا شده بود ابراز تاسف می کرد و شاید باران را به این دویدن ها و دنبال کردنها ترجیح میداد . بزرگتر که شدم و حیات و آرامش این موجودات برای خیلی مهم شد هم گاهی که چنین وضعی پیش میومد سعی میکردم که در رو براش باز کنم و همینطور پنجره اما باز هم اون ترس رو از چهرش می تونستم ببینم ! گاهی به خودم میگم که هنوز تو رو به یاد داره که اینگونه خودش رو با مظلومیت تمام به شیشه می کوبه
• گاهی گرفتن موش  هم در نوع خودش برای ما خیلی جالب بود و یه تفریح درست و حسابی محسوب می شد .
• از کارهای دیگه ای که میکردیم در دوران دبیرستان بود !

به همراه دوستانی که شرارت از وجناتشان پیدا بود سر کلاس معلم هایی که به قول بچه کمی مشنگ بودند ، یک نخ بلند را به پای خرمگسها می بستیم و سر کلاس با اونها  مثل بادبادک بازی می کردیم . و کلی از این کارمون کیف می کردیم !!

گاهی مگسه از دستمون در میرفت و کل کلاس رو برای گرفتنش به هم میریختیم .

• در کل اگه بخوام در مورد کارهایی که به شدت ازشون پشیمون هستم بگم  باید منو به عنوان جنایتکار جنگی دستگیر کنن . اما اون زمان این کارها تنها تفریحاتی بود که میتونستیم انجام بدیم .

بعد از اینکه به دنیای کوهنوردی وارد شدم بزرگترین درسی که گرفتم همین حفظ محیط زیست و جاندارانشه و مطمئنم دوستان هم اینگون فکر می کنن امیدوارم این خاطرات بتونه  کمک بکنه به اینکه دیگه شاهد چنین اعمالی نباشیم .

از دوست خوبم خانم سمیرا مدیر وبلاگ گوزن زرد برای این دعوتش تشکر میکنم و تداوم و موفقیت در راه و آرمان های سبزش را آرزومندم .

منهم از این دوستان دعوت کردم که به ما بپیوندند .

آقای فواد وبلاگ ماگما ،

آقای مسعود عسگری وبلاگ طلوع سپید (فاتحان خورشید ) ،

خانم سونیا وبلاگ عشق کوهنوردی ،

آقای فرید صدقی وبلاگ کانون کوهنوردان آوراز مهاباد  ،

آقای فرامرز نصیری وبلاگ کلاغها