و شاید پشت همین روزها اکتفا کنم

4:2 شنبه :

رييس كميته‌ي پزشكي فدراسيون كوهنوردي خاطرنشان كرد: سرپرست، مسوول فني، پزشك و تيم‌هايي كه برنامه‌هاي برون مرزي اعمال مي‌كنند بايد تاييد صلاحيت شوند و متولي آن فدراسيون كوهنوردي است. بايد قانون بگذاريم كه هر تيمي كه برنامه برون مرزي اجرا كرد و منجربه حادثه شد اگر سرپرست يا مسوول فني برطبق قانون عمل نكرد، مجازات شود.

وي گفت: تاسف مي‌خورم، در فيلم صداي خش خش سينه‌ي يكي از كوهنوردان عازم لنين مشهود بود و به سختي نفس مي‌كشيد، پزشكي تيم را همراهي نمي‌كرد كسي كه به نام امدادگر با تيم بود اين كوهنورد را گذاشت و خودش به قله رفت. تا ديروز به اروپايي‌ها خرده مي‌گرفتيم و مي‌گفتيم آنها فقط صعود برايشان مهم است و عاطفه ندارند ولي حالا خودمان داريم كارهاي آنها را تكرار مي‌كنيم. اينها فرد مبتلا به ادم را جا گذاشتند و خودشان به صعود ادامه دادند. اين افراد با ارتفاع بالاي شش هزار متر آشنايي ندارند. تهيه بليت و تداركات مناسب شرط لازم براي يك صعود موفق است اما، شرط كافي نيست.

شهبازي تاكيد كرد: فدراسيون بايد ضمانت اجرايي بگذارد. كسي كه كيسه‌ي خواب خود را در هفت هزار متر جا مي‌گذارد مشخص است كه به علت ارتفاع زدگي دچار اختلال شعور شده است. در توچال يك نفر را با اين وضعيت جا نمي‌گذارند. اما، آنها سامان نعمتي را در نانگاپاربات تنها گذاشتند و خودشان به صعود ادامه دادند. آيا درست است كه چون نخستين صعود برون مرزي نعمتي بود و هرچه مي‌گفتند گوش مي‌داد اينگونه با او برخورد كنند، به او مي‌گويند خودت پايين برو و حتي بيسيم هم به او ندادند. خيلي بد كاري كردند. به خاطر ندانم كاري به جامعه ورزش و فدراسيون كوهنوردي ضربه‌ي بزرگي وارد شد.

یک شعر بسیار زیبا از شاعر بزرگ کرد  په شیو

مهدی جان ممنون از پيامت . آرزوی سلامتی دارم برای بقيه اعضا و اميدوارم همواره سربلند و پيروز باشيد .

فيلم "نيمۀماه" ساخته کارگردان کرد، بهمن قبادي، از آن دسته فيلم هايي بود که علاقه مندان به سينما در اين تابستان انتظارش را مي کشيدند؛ فيلمي که در جشنواره سينمايي سن سباستين جايزه بزرگ صدف طلايي را از آن خود کرد و در سينماهاي اسپانيا از آن استقبال زيادي شد.
بهمن قبادي 38 ساله، اهل شهر بانه در استان کردستان در مصاحبه اي به بحث پيرامون اين فيلم و ايده هاي خود مي پردازد.

1. فيلم جديد شما، مرگ يک حضور دائمي دارد... دليل آن چيست؟
به اين دليل است که من شخصاً بي نهايت از مرگ مي ترسم و اين ترس در زندگي روزمره ام وجود دارد: زماني که در خيابان قدم مي زنم و کار مي کنم يا حتي زماني که سر بر بالين مي گذارم، فکر مي کنم روز بعد چه کاري بايد انجام دهم. آيا آخرين روز زندگي ام خواهد بود؟ هر بار که به منزلم در تهران بازمي گردم، هميشه احساس مي کنم که اتفاقات بدي روي خواهد داد؛ زلزله، حمله امريکا، بمباران...

2. اين فيلم، مرگ با مسأله ديگري يعني مرز و سرحدات عجين شده و اين موضوع در تمامي ساخته هاي شما نيز وجود دارد. آيا به اين دليل است که شما کرد هستيد؟
مرز مسأله اي است که هميشه مرا به فکر فرو مي برد و وجود آن به نظرم مسخره مي آيد، زيرا در واقع معتقدم که وجود آن کاملاً ناپايدار و سؤال برانگيز است. من صرفاً از مرزهاي فيزيکي صحبت نمي کنم. شخصيت هاي فيلم من به ويژه از مرزهاي ذهني و عاطفي رنج مي برند. بله، شايد به اين دليل باشد که من کرد هستم.

3. ممكن است مردم فکر کنند که کارگردان اين فيلم يک ايراني است و نه يک کرد...
براي من فرقي نمي کند، زيرا من يك ايراني‌ام و يک کرد ايراني هستم. از يک طرف، در ايران فيلمسازان درجه يک بسياري هستند و من نمي خواهم به طور سنجيده خود را جدا از موج سينماي ايراني بدانم، ولي از طرف ديگر، من يک کارگردان کرد هستم که براي کردها فيلم مي سازم.

4. يا اين مسأله، ادامه فيلمسازي شما را زير سؤال مي برد؟
خير، من بايد فيلم هايم را مطابق با شيوه زندگي مردم کرد بسازم و مشکلات و نگراني هايي را که آنها پيش رو دارند مطرح کنم.

5. شما در بخشي از شيوه فيلمسازي خود به دنبال زيبايي هايي هستيد که در موقعيت هاي غم انگيز و تراژيک وجود دارد. آيا همين طور است؟
خواهر من شاعر بود و اشعار او هميشه تأثير زيادي بر من مي گذاشت، به ويژه زماني که جوان بودم. اين يک مسأله فرهنگي است: اگر شما به کردستان برويد، متوجه خواهيد شد که شعر و فضاي شاعرانه در زندگي روزمره مردم ديده مي شود. آنها هميشه عليرغم سختي هاي زندگي لبخند بر لب دارند و هميشه در جستجوي جنبه زيباي مسايل هستند. در واقع با توصيف يکچنين واقعيت تلخي، آن هم به زيبايي، مي توان از آنها تقدير کرد.

6. درست به مانند فيلمسازان ديگري همچون عباس کيارستمي و جعفر پناهي. آيا به نظر شما بخشي از اين واقعيت به وضعيت زنان در ايران مربوط نمي شود؟
ببينيد، هنر و موسيقي در جامعه ايران حضور پررنگي دارند و زنان هنرمند بسياري هستند که آواز بخشي از خلاقيت بياني آنها محسوب مي شود و در واقع آواز به زندگي آنها معنا مي بخشد، ولي خواندن در ملاء عام براي آنها ممنوع شده، يعني مردها نبايد صداي آنها را بشنوند. اين موضوعي است که در اين فيلم مطرح و محکوم شده.

7. فکر مي کنم در کشور شما، ساخت فيلم هايي که به نوعي واقعيات جامعه را محکوم مي کنند کار ساده اي نباشد...
من يک صحنه بسيار زيبا را که در آن گروهي زن آواز مي خواندند فيلمبرداري کردم، ولي در نهايت خودم آن را حذف کردم، زيرا مطمئناً دولت من اين صحنه را نمي پذيرفت. و جالب اينکه در نهايت با وجود بريدن بسياري از صحنه ها، اين فيلم در کشورم ممنوع اعلام شد. مرا به اين مسأله متهم کرده اند که قصد تحريک جدايي طلبي کردها را داشته ام که واقعاً حرف نامعقول و غيرمنطقي است.

8. آيا از اينکه احتياط کرده ايد پشيمان هستيد؟
درحال حاضر از اين پشيمانم که چرا تا اين حد محتاط بودم. ولي حداقل اکنون مي دانم که نبايد از حرکت بايستم. فکر مي کنم فيلم بعدي ام را در تهران درست کنم، حتي اگر به صورت مخفي باشد. من شش پروژه در ذهن دارم و مي خواهم قبل از مرگم همه آنها را تحقق بخشم. زماني که آن روز فرا رسد، مي خواهم حداقل 20 فيلم ساخته باشم. من در سن 17 سالگي دو جنگ، يک انقلاب و مرگ بسياري از دوستان و خويشاوندان را تجربه کردم. مي خواهم در مورد اين مسايل صحبت کنم.




براي اطلاعات بيش‌تر:

http://www.elperiodicodearagon.com/noticias/noticia.asp?pkid=341806

لينك سايت بهمن قبادي در ليست پيوند ها وجود دارد
منبع: ال پريوديکو
6 ژوئيه 2007

نويسنده: ناندو سلوا مادرديد، (NANDO SALVÁ MADRID)